Το Lido Palace είναι ένα από τα ονόματα που ξέρει όποιος έχει βγει νύχτα στη Συγγρού: ένα κλασικό αθηναϊκό νυχτερινό μαγαζί, με σταθερή ώρα λειτουργίας, πόρτα, τραπέζια και ένα πρόγραμμα που κυλάει μέσα σε έναν κλειστό χώρο. Πολλοί επισκέπτες φτάνουν στη Μύκονο ψάχνοντας το νησιώτικο αντίστοιχό του και δεν το βρίσκουν, γιατί απλώς δεν υπάρχει. Η Μύκονος δεν έχει τη διαδρομή της Συγγρού· έχει ένα βράδυ που κινείται, αλλάζει σημείο κάθε δύο ώρες και τελειώνει σε άλλη άκρη του νησιού από εκεί που ξεκίνησε. Παρακάτω ακολουθεί η βραδιά με τη σειρά που συμβαίνει, και το πού ακριβώς χωράει μέσα της ένα κλεισμένο ραντεβού με συνοδό.
Γιατί ο τύπος μαγαζιού της Συγγρού δεν μεταφέρεται στο νησί
Στην Αθήνα ο επισκέπτης πάει σε ένα σημείο και μένει εκεί μέχρι το τέλος. Στη Μύκονο δεν υπάρχει σημείο που να κρατάει μια ολόκληρη νύχτα. Τα μαγαζιά είναι σε διαφορετικά σημεία του νησιού, ανοίγουν και κλείνουν σε διαφορετικές ώρες, και η μετακίνηση ανάμεσά τους είναι μέρος της βραδιάς. Ταυτόχρονα, η Χώρα είναι πεζόδρομος: δεν υπάρχει άφιξη με αυτοκίνητο μπροστά στην πόρτα, υπάρχει στάση στον περιφερειακό ή στη Φάμπρικα και μετά περπάτημα.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι εδώ δεν επιλέγεις μαγαζί, επιλέγεις πρόγραμμα. Και επειδή τα ραντεβού στο νησί γίνονται πάντα με μετακίνηση στη δική σου διεύθυνση ή στο σημείο που συμφωνείτε, το πρόγραμμα της βραδιάς είναι αυτό που καθορίζει την ώρα, όχι το αντίστροφο.
Επτά με εννιά το βράδυ: το ηλιοβασίλεμα
Η βραδιά ξεκινά νωρίς και ήσυχα. Τα σημεία με θέα στη δύση, από τη Μικρή Βενετία και τους Μύλους ως τις παραλίες του Ορνού και του Αγίου Ιωάννη, γεμίζουν μία ώρα πριν τη δύση και αδειάζουν αμέσως μετά. Αν θέλεις τραπέζι με θέα, θέλει κράτηση από το πρωί. Αυτή είναι επίσης η πιο εύκολη ώρα για να συναντηθείς με κάποιον: οι δρόμοι δεν έχουν ακόμη κίνηση και η διαδρομή από τη Χώρα προς τον Ορνό δεν ξεπερνά τα δέκα λεπτά.
Εννιά με έντεκα: δείπνο μέσα στα σοκάκια
Τα εστιατόρια της Χώρας δουλεύουν σε δύο βάρδιες και το δεύτερο σερβίρισμα γεμίζει. Τον Αύγουστο, τραπέζι χωρίς κράτηση στο Ματογιάννι ή γύρω από την Παραπορτιανή είναι σχεδόν αδύνατο. Αν το ραντεβού περιλαμβάνει δείπνο, η κράτηση γίνεται στο δικό σου όνομα και για συγκεκριμένη ώρα, και το σημείο συνάντησης ορίζεται σε μια αναγνωρίσιμη γωνία και όχι σε διεύθυνση. Μέσα στα στενά, η διεύθυνση δεν βοηθάει κανέναν.
Έντεκα με δύο: η Χώρα στην αιχμή της
Αυτό είναι το πιο πυκνό δίωρο της νύχτας και το πιο δύσκολο για μετακινήσεις. Τα μπαρ της Χώρας και τα κλαμπ γύρω από το παλιό λιμάνι γεμίζουν, ο περιφερειακός μποτιλιάρει στις διασταυρώσεις προς Ορνό και Πλατύ Γιαλό, και οι χρόνοι που ισχύουν το απόγευμα μπορούν να διπλασιαστούν. Αν σκοπεύεις να κλείσεις ραντεβού μέσα σε αυτή τη ζώνη, κλείσ’ το από την προηγούμενη μέρα. Είναι η ώρα με τη μεγαλύτερη ζήτηση και τη μικρότερη ευελιξία.
Δύο με πέντε: τα κλαμπ των παραλιών
Μετά τις δύο η κίνηση φεύγει από τη Χώρα και πηγαίνει προς Παράγκα, Παράδεισο και Σούπερ Παράδεισο, δηλαδή δώδεκα με είκοσι λεπτά δρόμο. Εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα της επιστροφής. Τα ταξί του νησιού είναι ελάχιστα και η πιάτσα στη Φάμπρικα αδειάζει σε λίγα λεπτά μετά το κλείσιμο των μαγαζιών. Ποτέ μην υπολογίζεις σε ταξί που θα βρεθεί επιτόπου στις τέσσερις τα ξημερώματα· κανόνισε από πριν πώς γυρίζεις.
Πού χωράει το ραντεβού μέσα σε όλα αυτά
Υπάρχουν δύο ρεαλιστικά μοτίβα. Το πρώτο είναι το ραντεβού που προηγείται της εξόδου, νωρίς το βράδυ, όταν οι δρόμοι είναι ελεύθεροι και το κατάλυμα ήσυχο. Το δεύτερο είναι το ραντεβού που κλείνει τη νύχτα, μετά την επιστροφή, με τη διεύθυνση δοσμένη από νωρίς ώστε να μη χρειάζεται συνεννόηση σε ώρα αιχμής.
Το τρίτο σενάριο, η συνοδεία σε δείπνο ή σε ποτό, δουλεύει αλλά θέλει σαφή ωράρια: ώρα έναρξης, ώρα λήξης και ποιος πηγαίνει πού μετά. Ό,τι δεν συμφωνηθεί εκ των προτέρων, δεν λύνεται μέσα σε γεμάτο μαγαζί με μουσική.
Τι καλύπτει η αμοιβή
Η αμοιβή αφορά τον χρόνο και τη μετακίνηση της συνοδού στο σημείο που όρισες. Δεν περιλαμβάνει το τραπέζι, τις καταναλώσεις, την είσοδο σε κλαμπ ή beach club, ούτε τη μεταφορά της παρέας. Οι απομακρυσμένες περιοχές, όπως το Καλαφάτι ή το Καλό Λιβάδι, δεσμεύουν περισσότερο χρόνο και αυτό διευκρινίζεται στην κράτηση. Οι παρατάσεις συμφωνούνται πριν λήξει ο χρόνος, όχι μετά.
Οι τρεις παγίδες που χαλάνε τη βραδιά
- Η επιστροφή χωρίς σχέδιο. Στις τέσσερις τα ξημερώματα, από τον Παράδεισο ή τη Σούπερ Παράδεισο, δεν υπάρχει ταξί που να περιμένει. Η μετακίνηση κανονίζεται πριν φύγεις, όχι όταν κλείσει το μαγαζί.
- Το τραπέζι χωρίς κράτηση. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, ένα δείπνο στη Χώρα δίχως κράτηση σημαίνει σαράντα λεπτά αναμονή όρθιος, τα οποία τρώνε ολόκληρο το πρόγραμμα.
- Η κράτηση της τελευταίας στιγμής μέσα στη ζώνη αιχμής. Ένα ραντεβού που ζητείται στις έντεκα το βράδυ για τις έντεκα και μισή, μέσα στον Αύγουστο, σπάνια βρίσκει διαθεσιμότητα και σχεδόν ποτέ με τη διαδρομή που φαντάζεσαι.
Διακριτικότητα σε μικρό νησί
Στη Μύκονο το προσωπικό των μαγαζιών, των ξενοδοχείων και των μπαρ αλληλογνωρίζεται και δουλεύει ολόκληρη τη σεζόν στα ίδια πόστα. Η καλύτερη τακτική είναι η πιο απλή: κανονική άφιξη, καμία εξήγηση σε τρίτους, καμία φωτογραφία, μία γραμμή επικοινωνίας. Μη ζητάς συστάσεις από υπαλλήλους· η ερώτηση κυκλοφορεί πιο γρήγορα από οτιδήποτε άλλο.
Πώς αλλάζει η βραδιά από τον Μάιο ως τον Οκτώβριο
Τον Μάιο ανοίγουν σταδιακά τα μαγαζιά της Χώρας και όλα γίνονται αυθόρμητα, ακόμη και την ίδια μέρα. Τον Ιούνιο η βραδιά αποκτά ρυθμό. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο το νησί δουλεύει στο όριό του, οι κρατήσεις γίνονται υποχρεωτικές παντού και το μελτέμι μπορεί να αδειάσει τις βόρειες παραλίες και να μετακινήσει όλη την κίνηση νότια. Ο Σεπτέμβριος είναι, για πολλούς, ο καλύτερος μήνας: ίδια μαγαζιά, μισή ένταση, εύκολες μετακινήσεις. Τον Οκτώβριο η νύχτα μαζεύεται μέσα στη Χώρα και τελειώνει νωρίς.
